I’ll be back

Vanmorgen ben ik vertrokken rond 10 uur. Na een ‘klein’ uurtje was ik in Deurne.. Vervolgens werd ik na een kwartier geroepen in een kantoortje bij een vriendelijke agent, om alles officieel af te handelen. Daarna heb ik nog driekwartier moeten wachten op een patrouillewagen, want die zou mij naar de plek rijden waar mijn auto gestolen is (zodat ik de precieze plaats aan kon wijzen) en daarna naar de plek waar de auto nu opgeslagen staat.
Ik mocht zelf niet bij de auto, maar een politieagent heeft foto’s voor mij gemaakt. Buiten het raam en de bedrading rond mijn stuur, lijkt er niet veel meer stuk aan. Als goed is wordt er maandag sporenonderzoek op verricht en hopelijk mogen we de auto dinsdag ophalen.
Uiteindelijk rijden die politieagenten mij naar Chlloé’s huis en één van hen vraagt of dat dichtbij De Buis is (café hier), dus ik antwoordde: ‘ja, ben ik gister nog geweest, dus vanaf daar weet ik de weg wel’. Die die andere agent antwoordt: ‘ah ik was daar gister ook’. Ik dacht al dat hij een bekend gezicht had en nu weet ik waarvan. What a small world!
Man… wat een weekend! But I’ll be back next week . . .

Steal / Stole / Stolen

Na een ontspannen uurtje verliet ik met kramp in mijn voeten de ijsbaan op de Grote Markt. Ik had afgesproken met de mensen uit mijn klas dat ik mijn kamer zou schoonmaken en mijn spullen bijeen zo pakken voor de vakantie in Nederland. Omdat ik niet al mijn spullen in één keer naar de auto kon brengen besloot ik alvast het grootste gedeelte op de fiets te vervoeren. Dus daar ging ik, pakezel Esme, op de fiets richting de Londenbrug. Ik rij richting de plaats van mijn auto, maar zie tot mijn grote verbazing dat mijn auto er niet meer staat. Ik bel papa op en vertel het hem in tranen. Papa vroeg of ik heel zeker was en dat ik toch maar een rondje moest rijden, voor het geval dat ik mij vergist had in de plaats.
Mij vergist had ik zeker niet. Toen ik terug kwam bij de plaats waar mijn auto stond, lag er glas. In nog groter voorstelbare paniek belde ik Chloé op, om het nieuws mee te delen. Ze zou richting mijn kot komen, zodat we aangifte konden gaan doen!
Eenmaal op het politiebureau kreeg ik te maken met echt een ambetante agent. Hij was super bijdehand aan het doen. Of ik wel zeker wist dat mij auto gestolen was.. EHH JA! Hmm, had ik dat nu maar niet zo hard gezegd, want de man deelde mij mee dat hij getakeld was. Op dat moment had ik echt zoiets van: ‘nee, wat maak je me nu?’. Goed, wij werden doorgestuurd naar DEURNE (20 min. met de tram), want daar lagen mij documenten. Op dat moment snapte ik ook al niet waarom die documenten daar lagen. 
Daar aangekomen  legde ik heel mijn verhaal uit aan de man aan de balie, die deelde mij mee dat mijn auto getakeld was in Deurne. Precies toen vielen alle puzzelstukjes op hun plaats. Ik moest naar Deurne, omdat hij daar getakeld is. Mijn auto was dus gestolen, mee gereden en ergens neergezet.
Na een uur wachten, kwam een andere agent mij ophalen om een afspraak te maken om de auto en de plaats waar mijn auto had moeten staan vanmiddag te bekijken! Dit zal morgenochtend plaatsvinden en dan weet ik meteen hoe mijn auto eruit ziet… Ik ben enorm benieuwd!

Dat iemand juist van mí’j iets jat. Dat iemand op MIJN stoel heeft gezeten me zijn gat. Dat iemand mijn gaspedaal heeft ingeduwd, dat kan ik echt niet hebben! Morgen weet ik dus meer en dan zal ik nog kort laten weten wat er allemaal nog gaat gebeuren!
Ik zal de auto in ieder geval niet terug hebben voor dinsdag! Ik had mijn dag leuker ingepland (gaan naar Plantijn voor Life, inzameling voor glazen huis in Café Capital) & het begin van mijn ‘vakantie’ zeker!

X

De Storm is overal!

Met het noodweer in de rug liep ik vannacht om half 3 over straat met vier vuilniszakken uit het café waar ik werk. Ik bedacht me op dat moment dat wanneer ik tien kilo lichter geweest zou zijn, hoogstwaarschijnlijk kon vliegen naar de afvalcontainers.
In Zierikzee is vannacht een flinke storm op komen zetten, met windkracht 10. Nu we het toch over de storm hebben wil ik even een klein bruggetje maken naar een film.

Volgend jaar september komt er in Nederland een film uit: ‘De Storm’. De opnames ervoor zijn al in volle gang. Een aantal scènes worden gefilmd hier in Zierikzee! In café ‘De Biet’ (waar ik werk) is een hele nacht gefilmd en ook achter bij ons in de straat is alles zoals 55 jaar geleden. Een grote puinzooi van spullen die door het water zijn meegevoerd.
Het zal jullie dan ook niet verbazen dat de film over de waternoodramp gaat die 55 jaar geleden vooral Zeeland teisterde.
Mocht men er meer over willen weten, bezoek dan de site: http://www.parool.nl/parool/nl/21/Film/article/detail/32779/2008/09/19/De-storm.dhtmlhttp://www.parool.nl/parool/nl/21/Film/article/detail/32779/2008/09/19/De-storm.dhtml

Goed, verder over de storm die hier vannacht over Zeeland, voor mijn gevoel over alleen ONS huis, raasde. Regen kletterde tegen mijn schuine dak en de wind gierde erlangs alsof het enorme haast had.
Vanmorgen werd ik daarom wakker met een raar gevoel. Dat gevoel ging uit naar de mensen in landen zoals Dominicaanse Republiek (daar heb ik vorig jaar zomer huizen gebouwd) waar de afgelopen weken wat orkanen voorbij zijn gekomen.
Toen die orkanen naderden, was het constant in het nieuws en nu het geen nieuwtje meer is hoor je er niks meer van. Logisch, want zoals vorige week geleerd in de les, nieuws is niet voor niks iets NIEUWS. We hebben de gevolgen van de orkanen gezien in het nieuws en daarmee klaar. Dan is er niks nieuws meer om te laten zien.

Ik vind van wel! Niet perse een onderwerp voor in het 8 uur journaal. Maar zeker de moeite waard om het aan de wereld te laten zien, in bijvoorbeeld een documentaire.
Mocht ik ooit zo ver kunnen komen, dan wil ik zulk soort mensen bezoeken, om te kijken hoe ze het maken en of je ze ergens mee kunt helpen. Zulk soort leed onder ogen brengen voor de rest van de wereld. Want ik geloof dat er maar weinig mensen zijn die stilstaan bij het feit dat die mensen daar alles verloren hebben en ook geen middelen hebben om weer een bestaan op te bouwen.
Ik wil zeker niet de ramptoerist uit gaan hangen, maar wel een journalistiek waardig verslag ervan maken en dat presenteren aan wie het maar wilt! Mooie dromen heb ik voor ogen, of ik ze ooit waar kan maken… Dat zullen we zien!

 

 

Delen die overstroomden in 1953

 

 

 

 

Van Zierikzee naar Antwerpen & weer terug!

Na een jaar ‘niks’ doen.. Nouja, niks doen (werken is ook niet niks)! Mag ik mijn hersenen weer laten kraken op de Plantijn Hogeschool in Antwerpen. Op 22 september ben ik begonnen aan de opleiding Journalistiek en ik hoop alles af te ronden in het jaar 2011 (oei, lijkt nog ver weg)! Voor school moet ik een blog bij gaan houden voor bepaalde vakken. Tegelijkertijd wil ik hier zo af en toe eens wat posten als ik wat mee maak! Jaja, ik raak al aardig thuis in het blogwereldje.

Overigens niet alleen in het blogwereldje, maar ook in het Belgenwereldje. De afgelopen twee weken heb ik een heleboel woorden gehoord, die ik nog niet kende. Ik zal ze even op een rijtje zetten:
1. Er werd vorige week gezegd: “Wat heeft u een schoon kleedje aan!”
Dat betekent dus dat ik een mooi jurkje aan had… Ik dacht meteen van: “Hè, kleedje? Die heb ik niet hoor!”
2. Ook werd mij gevraagd: ”Heb je goesting om vanavond ergens wat te gaan drinken?”
Goesting betekent of je er zin in hebt.. Nou, dat had ik wel! hihi!
3. Vervolgens werd in de klas gezegd: “Mijne bompa zei…”
Ik begon daarop keihard te lachen in een lege klas en daar werd mij dus gevraagd of ik het woord kende. En jawel ik kende het woord. Van de serie de Pfaffs. Toen werd ik helemaal uitgelachen! Het woord betekent trouwens opa. Dus mocht iemand in Nederland eens origineel willen zijn.. Zeg eens bompa tegen opa!
4. Tot slot begonnen ze over mijn botten (of bottekes, weet niet zo goed hoe ik het schrijven moet).|
Goed, dat zijn dus laarzen!

Daarop kreeg ik nog een heleboel woorden naar mijn hoofd geslingerd, die ik inmiddels alweer vergeten ben!
Na zo’n schoolweek toch aardig wat complimenten gekregen, alleen op een heel andere manier dan ik gewend ben!
Nu ben ik weer terug in het o zo vertrouwde Zierikzee! Veilig thuis, waar weer heerlijk voor mij gezorgd wordt, terug bij opa en oma om zo af en toe nog eens te yathzeeën, terug bij vriendinnen om gezellig een drankje te doen in het café (wat trouwens in Antwerpen eigenlijk beter kan!)

De afgelopen twee weken waren vol beweging, maar inmiddels ben ik helemaal gewend aan Antwerpen, de mensen en de school! Ik vind het heerlijk zo in de grote stad met alle lieve mensen om mij heen!
Nu heerlijk een weekendje genieten thuis & dan maandag weer vol goede moed terug in het stadse leven!
Ik houd jullie op de hoogte!